เมื่อฉันอยากจะเป็นแอร์โฮสเตส

เคยมั้ย ตอนเด็กๆ คุณครูถาม โตขึ้นอยากเป็นอะไร ..

เคยมั้ย  ยังหาเป้าหมายชีวิตไม่เจอ ว่าอยากทำอะไร ..

เคยมั้ย ใช้ชีวิตไปวันวัน แบบไม่คิดอะไร .. 

เคยมั้ย ชีวิตนี้ อยากเรียนไปจนตาย ไม่อยากทำงาน ..

เคยมั้ย จมปรักอยู่กับความผิดหวัง ไม่เป็นอันทำอะไร ..

เคยมั้ย อยากก้าวหน้าใน ชีวิต อยากทำตามฝัน ..

เคยมั้ย อยากลองก้าวสู่โลกภายนอก ด้วยขาของตัวเอง ให้พ่อแม่ภูมิใจ ..

1_resize

ฝนเป็นมาหมดแล้วค่ะ ย้อนความกลับเล่าไปสมัยก่อนหน่อย สมัยที่ยังหาตัวเองไม่ได้เลยว่าอยากทำอะไร คงจะเป็นเหมือนวัยรุ่นทั่วๆไป กิน เล่น เที่ยว เรียน ลอกข้อสอบเพื่อน  สมัยนั้นติดเกมส์มากค่า ขอโบกกกก Ragnarok นี่ตัวดี (ใครเกิดทันบ้าง) ไม่เป็นทำอะไร รีบรีบเรียนเรียนให้มันเสร็จเสร็จกลับบ้าน เล่นเกมวนเวียนเป็นลูปอยู่แบบนั้นแหละ

ตอนม.ต้นเลือกเรียนสายวิทย์เพราะว่าอยากเป็นหมอ อยากเรียนหมอฟันแต่ก็รู้ว่ามันไม่ใช่ (ตามกระแสว่างั้น) ย้ายไปเรียนสายศิลป์ ตอนม.ปลายไม่ทันไร กลับมาเรียนสายวิทย์อีก แต่ตอนที่เลือกเอนท์สอบเข้ามหาลัยเลือกได้ทั้งหมด4ตัวเลือก เลือกสายศิลป์หมดเลย (มนุษยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และบริหาร ) งงกับมันม๊ะ  55555  เรียกได้ว่าช่วงชีวิตตอนนั้นนี่ไม่คิดอะไรเลย  รู้แต่ว่าไม่อยากเรียนสายวิทย์อีกแล้ว รู้สึกว่ามันไม่ใช่  สุดท้ายเลยมาจบลงที่คณะเศรษฐศาสตร์

7

ชีวิตดำเนินมาเรื่อย ๆค่ะ  ไม่ได้มีอะไรหวือหวา ไม่มีอะไรพิเศษ .. 

ปีที่หนึ่งผ่านไปก็แล้ว ..

ปีที่สองผ่านไปก็แล้ว  ..

8

ปีที่สามกำลังจะผ่านไป เอ๊ยยยย คิดในใจชีวิตยังไม่มีเชี่ยอะไรเลย  ชีวิตอยากทำอะไรยังไม่รู้ตัวเลย จบไปจะไปทำงานตามสายที่ตัวเองเรียนจบมาดีไหมหรือไปช่วยแม่เก็บค่าเช่าบ้านที่บ้านดี จากกลายเป็นคนไม่คิดอะไรในชีวิต จนรู้สึกว่ามันไม่ได้ล้ะ ขืนปล่อยนานไปกว่านี้ชีวิตพังแน่ ๆ ..

บังเอิ๊ญ บังเอิญญญ สมัยนั้นชอบเข้าเว็บ Dek-D ไปเจอกระทู้หนึ่ง “พี่แอร์โฮสเตสคนนี่ น่ารักไหม ” นี่คือชื่อกระทู้ในตอนนั้นเลยคลิกเข้าไปดู ความรู้สึกแรกในหัว ทำไมสวยจัง.. ความรู้สึกต่อมาทำไมได้ไปเยือนแต่ประเทศสวยๆ ทำไมดูชีวิตดี จนได้มารู้อีกทีพี่เค้าเขียนBlog (มาเล่าตั้งแต่ สมัครแอร์ เป็นแอร์ และหลังเป็นแอร์) ตามอ่านไปเรื่อยๆเหมือนอ่านหนังสือดีดีเล่มหนึ่ง อ่านจนมีความรู้สึกผูกพันธ์ทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว จนกลายมาเป็นแฟนคลับ มีความรู้สึกอยากจะเป็นแบบนั้นบ้าง จุดประกายความฝัน ต้องขอบคุณคุณพี่ตาวที่ทำให้อยากเป็นแอร์และขวนขวายขึ้นมาจนมาถึงทุกวันนี้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่อยากจะเป็นแอร์ ..เลยลองไปฝึกงานหาประสบการณ์ที่การบินไทยสำนักงานใหญ่ดู (ปิดเทอมแรก2554) แต่ก็ดูจะไม่ตรงกับสายงานด้านสายการบินซักเท่าไหร่เพราะทำอยู่ที่ออฟฟิซตรงวิภาวดี

ทีนี้พอชีวิตมีเป้าหมาย เริ่มรู้สึกชีวิตมีอะไรต้องทำอะไรซักอย่าง ..ลงมือทำ อย่างที่บอกชีวิตนี้แทบไม่ได้แตะภาษาอังกฤษเลย เรียนสายวิทย์มาตลอด (แมนโคดดดด) วิชาภาษาอังกฤษที่มหาลัยบี บวกนี่สุดจะหรูแล้ว ทำไงล่ะที่นี้ พยายามฝึกภาษาอังกฤษทุกทาง หาเรียนพิเศษ  ฟังเพลง ดูหนัง หาโอกาสคุยกับ  Native speaker ทำทุกวิธีทาง .. คือสารภาพว่าเมื่อก่อนภาษาอังกฤษห่วยเเตกมากกก she do หรือ she does นี่ยังใช้ไม่เป็นเลย อย่าว่าแต่พูดให้เป็นประโยคเลย พูดไม่ด้ายยยย ทำยังไงก็พูดไม่ได้ T_T  แต่ของเเบบนี้มันต้องใช้การฝึกฝนใช้ความพยายามอย่างสม่ำเสมอเเละใช้ความมีวินัย จะให้เก่งในวันสองวันนี่เป็นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นความพยายามนั่นแหละที่เป็นkeywordในการไปสู่ความสำเร็จ ทุกเรื่องแหละ ไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ(ใช้ได้จริงกับทุกโอกาส)

photo-1-1

จนปีสุดท้ายของการเป็นนิสิตปีที่4 ตั้งใจมากกก จำได้ว่าเป็นปีแห่งความถึกสุดสุด ลงเรียนหน่วยกิตเพิ่ม  เพราะอยากได้เกียรตินิยม  ทั้งทีปีสุดท้ายควรจะเป็นปีที่เบาที่สุดแล้ว อย่างมากก็ลงเรียนแค่ 4 ตัว นี่อิชั้นลงเรียนฟราดไป เกือบ 7 ตัวได้ เรียกว่าภาควิชาไหนเปิดกรูลงหมด บวกกับที่ต้องเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ แว๊นมอไซค์เดินทางจากอโศก ไปกลับเกษตรเกือบทุกวัน

ปิดเทอมเล็กช่วงที่สองตอนเดือนตุลาคม (2554) เพื่อนไปเที่ยวเกาหลีกัน สนุกสนาน อยากไปด้วย เเต่ไปไม่ได้เพราะต้องไป ฝึกงานที่สนามบินสุวรรณภูมิสายการบิน EVA Air สายการบินไต้หวัน ที่สมัครไว้ (คือคิดว่าตัวเราเองตอนนั้นยังไม่มีคุณสมบัติเด่น จบเศรษฐศาสตร์มาไม่มีประสบการณฺด้าน Customer&Service ที่เกี่ยวข้องกับการสมัครแอร์เลย ถึงได้ไปฝึกงานกับสายการบิน )

10

รูปนี้กับเเก๊งพี่ๆ เเละเพื่อนๆ EVA AIR ในวันเลี้ยงส่งวันสุดท้ายที่ฝึกงาน

ซึ่ง ณ ตอนนั้นแหละ ยิ่งเห็นแอร์เดินลากกระเป๋าที่สนามบินทุกวัน โอ๊ยยยยิ่งอยากเป็น เมื่อไหร่กูจะได้เป็นวะ เพ้อไปเรื่อย ..แต่นับเป็นแรงบันดาลใจที่ดีนะ เตรียมตัวมาเรื่อยๆเกือบ 1 ปีได้ .. จนคิดว่าพร้อมที่จะลงสนามจริงแล้ว บังเอิญตอนนั้นเพื่อนชวนไปสมัครทุนเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศอังกฤษ สอบไปสอบมา ฟลุ๊ค ดันได้ (ตอนนั้นเดือนมกราแต่ตัดสินใจ Last  minute ออกเดินทางเดือนกรกฎาคม) 

26

เริ่มลองสมัครแอร์เรื่อยเรื่อยตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ (2555) ไม่ได้ซักที มีนาคมก็แล้ว เมษายนก็แล้ว พฤษภาก็ยังตกรอบอีก มาได้โอเรียนไทยเบสซาอุพ่อแม่ก็ไม่ให้ไปอีก รับปริญญาก็แล้ว ตอนนั้นมันตันไปหมด คิดไว้ว่าหรือจะไปเรียนต่อดีแต่ก้อใช้เงินไม่ใช่น้อย (มากโขเลยล่ะ)กลับมาก็เป็นหนี้หัวโตอีก เครียดดด

30000

จนในที่สุด .. ก็มาได้โอมานแอร์ช่วงเดือนกรกฎาคม พ.ศ.2555 พอดี  ดีใจมากกก ตัดสินใจไปเเบบไม่มีลังเล (คือต้องไปเบสอาศัยและใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแขกตอนนั้นเป็นไงไม่รู้..รู้แต่อยากลอง) ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นแอร์ (ไม่ใช่อยากเป็นแอร์อีกต่อไป)

photo-1-2

photo-2-2

ฝนเป็นคนชอบเขียน จดทุกอย่าง .. จำได้ทั้งหมดว่า วันนี้ เดือนนี้ ปีนี้ เราไปสมัครสายอะไรมา.. ทำอะไรไปบ้าง ชีวิตภาพรวมเป็นแบบไหน ดีขึ้นหรือดิ่งลง.. (นี่ประมาณปีเดียว คือเยอะมากกก  มึงจะจดอะไรนักหนา 5555 ) แต่ดีนะคะ แนะนำเลยอยากให้เขียนจดตารางชีวิตกัน เขียนคร่าวๆ สั้นๆ ก็ได้ ว่าวันนี้ทำอะไร พรุ่งนี้ต้องทำอะไร ชีวิตไม่มีผลัดวันประกันพรุ่งแน่นอน

 พอเริ่มทำงานเริ่มบินจริงได้ไปเที่ยวประเทศนู้น ประเทศนี้ ประเทศนั้น ได้ไปเห็นอะไรกับตา สัมผัสได้ด้วยตัวเองคือจะเอากลับมาเล่าเสมอ ปกติจะเขียนไว้ในเฟซบุ๊ค แต่ถึงวันนี่บินมาปีกว่าแล้วเลยอยากจะมาเก็บรวบรวมในบล๊อกแบ่งปันเพื่อนๆดีกว่า..ถือได้ว่าเป็นการเก็บความทรงจำของตัวเองในอีกแบบนึงด้วย 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s